ສົ່ງເສີມການຄົ້ນຫາຕົ້ນກຳເນີດ ແລະ ການພັດທະນາຂອງປະຫວັດສາດເດີນິມ

ຕົ້ນກຳເນີດຂອງເດີນິມ: ເສື້ອຜ້າຝຣັ່ງ, ຮາກຖານດ້ານພາສາ, ແລະ ສີອິນດິໂກທີ່ເປັນລັກສະນະເດັ່ນ

ເຊີກ ເດ ນີມ ແລະ ການເກີດຂື້ນຂອງເສື້ອຜ້າທີ່ມີຄວາມໜາແໜ້ນ

ໃນຊ່ວງທ້າຍຂອງສະຕະວັດທີ 17, ຜູ້ທີ່ທໍາເສື້ອຜ້າໃນເມືອງ ນີມ, ຝຣັ່ງ ໄດ້ພັດທະນາເສື້ອຜ້າຝ້າຍທີ່ມີຄວາມໜາແໜ້ນໃນຮູບແບບທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທ...... ເຊີກ ເດ ນີມ ເນື່ອງຈາກໂຄງສ້າງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເສັ້ນທາງທ......, ມັນມີຄວາມໜາແໜ້ນສູງ ແລະ ຄວາມຕ້ານທານຕໍ່ການຂັດຖືກຢ່າງດີເລີດ—ເຫຼົ່າຄຸນລັກສະນະເຫຼົ່ານີ້ເຮັດໃຫ້ມັນເໝາະສົມຢ່າງຍິ່ງສຳລັບເຄື່ອງນຸ່ງທີ່ໃຊ້ໃນການເຮັດວຽກທີ່ຕ້ອງໃຊ້ກຳລັງຫຼາຍ. ຕໍ່ມາ, ຊື່ນີ້ໄດ້ຖືກຫຸດສັ້ນລົງເປັນ “ເດີນິມ”, ເຊິ່ງເປັນການເຊື່ອມໂຍງຕົວຕົນຂອງເສື້ອຜ້ານີ້ເຂົ້າກັບເມືອງຕົ້ນກຳເນີດຂອງມັນໃນຝຣັ່ງ.

ວິວັດຕະນາການຂອງຄຳວ່າ 'denim' (Nîmes) ແລະ 'jeans' (Genoa) ເປັນຄຳທີ່ແຕກຕ່າງກັນໃນປະຫວັດສາດຂອງເນື້ອຜ້າ denim

ຄຳວ່າ “denim” ອ້າງອີງເຖິງເນື້ອຜ້າ twill ຈາກ Nîmes ໂດຍເຈາະເຈົ້າ ໃນຂະນະທີ່ຄຳວ່າ “jeans” ມີຮາກມາຈາກ Genoa, ອິຕາລີ—ບ່ອນທີ່ນາວິກໃຊ້ກາງເກງທີ່ເຮັດຈາກຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້າຍຝ້...... genes . ອີງຕາມຮາກເຊິ່ງມີຄວາມສຳພັນດ້ານການໃຊ້ງານ, ແຕ່ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນທາງ¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿...... denim ຕັ້ງຊື່ໃຫ້ວັດຖຸດັ່ງກ່າວ; jeans ຕັ້ງຊື່ໃຫ້ເຄື່ອງນຸ່ງ. ຄວາມແຕກຕ່າງນີ້ສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນເຖິງມໍລະດົກທີ່ແຕກຕ່າງກັນຂອງ denim—ເປັນນະວັດຕະກຳເນື້ອຜ້າຈາກຝຣັ່ງ ແລະ ປະເພນີເຄື່ອງນຸ່ງຈາກອິຕາລີ—ທີ່ໄດ້ຮວມເຂົ້າກັນໃນຊ່ວງສະຕະວັດທີ່ຜ່ານມາເປັນ blue jean ສະໄໝໃໝ່.

ສີ indigo: ຄວາມຈຳເປັນດ້ານການໃຊ້ງານ ແລະ ອັตลັກສອນທີ່ເຫັນໄດ້ຢ່າງຕໍ່เนື່ອງໃນປະຫວັດສາດຂອງເນື້ອຜ້າ denim

ສີ indigo—ເດີມທີ່ສົກເອົາຈາກ Indigofera tinctoria ແລະພືດອື່ນໆ—ເຮັດໃຫ້ເດີນິມມີສີຟ້າທີ່ເປັນລັກສະນະຈຳເພາະ. ໃນທະວີບເອີໂຣບກ່ອນຍຸກອຸດສາຫະກຳ ສີອິນດິໂກເປັນສິ່ງທີ່ຫາຍາກ ແລະແພງ, ແຕ່ຖືກເຄາລົບເຊີຍບໍ່ພຽງແຕ່ເນື່ອງຈາກສີທີ່ເຂັ້ມຂົ້ນເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເນື່ອງຈາກປະສິດທິພາບໃນການນຳໃຊ້: ມັນຊ່ວຍປິດບັງຄວາມເປື່ອນເປື້ອນ ແລະ ຄວາມເສຍຫາຍຈາກການໃຊ້ງານໃນເຄື່ອງນຸ່ງງານເຮັດວຽກ ແລະຍັງຕ້ານການຈືດຈາກການຊັກເອົາຢ້າງຕໍ່ເນື່ອງ. ຄວາມເຂົ້າກັນໄດ້ລະຫວ່າງປະໂຫຍດໃນການນຳໃຊ້ ແລະ ຄວາມງາມນີ້ໄດ້ເຮັດໃຫ້ສີອິນດິໂກເປັນສິ່ງທີ່ບໍ່ແຍກອອກຈາກອັตลັກສັກຂອງເດີນິມ—ເປັນທາງເລືອກທີ່ມີປະໂຫຍດໃນການນຳໃຊ້ ແລະ ເປັນສັນຍາລັກທີ່ເຫັນໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນ.

ນະວັດຕະກຳອຸດສາຫະກຳ: ການປຸດສ້າງກາງເດີນິມທີ່ມີແຜ່ນເຫຼັກເຊື່ອມຢູ່ໃນປີ 1873

ເລວີ ສະຕຣາວສ໌ ແລະ ເຈຄອບ ເດວິສ—ການແກ້ໄຂບັນຫາການສວມໃສ່ຈິງໃນເວລາທີ່ມີການຄົ້ນຫາທອງ

ໃນລະຫວ່າງການຂຸດຄົ້ນຄໍາໃນລັດຄາລິຟໍເນຍ ພວກຂຸດຄົ້ນຄໍາຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີເຄື່ອງນຸ່ງທີ່ແຂງແຮງພໍທີ່ຈະທົນທານຕໍ່ການເຮັດວຽກທີ່ຫນັກຫນ່ວງ. ຜູ້ຕັດເຄື່ອງ Jacob Davis ໄດ້ສັງເກດເຫັນວ່າເສື້ອ jeans ແບບມາດຕະຖານລົ້ມເຫລວໃນຈຸດທີ່ມີຄວາມກົດດັນສູງ ໂດຍສະເພາະແມ່ນມຸມກະເປົາແລະເປີດແອວ. ວິທີແກ້ໄຂ: ເຄື່ອງປັ້ນທອງແດງ ເພື່ອເສີມຂະຫຍາຍສາຍແອວ ແລະ ປ້ອງກັນການແຕກ. ໂດຍຮັບຮູ້ເຖິງທ່າແຮງທາງດ້ານການຄ້າ, ຜູ້ຄ້າສິນຄ້າແຫ້ງ Levi Strauss ໄດ້ຮ່ວມມືກັບ Davis ເພື່ອຂະຫຍາຍການຜະລິດ. ການຮ່ວມມືຂອງພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຖືກຂັບເຄື່ອນໂດຍແຟຊັ່ນ, ແຕ່ໂດຍຄວາມຕ້ອງການທີ່ຊັດເຈນ, ທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບການຕອບສະ ຫນອງ ໃຫ້ແກ່ຄວາມທົນທານດ້ານວິສະວະ ກໍາ ໃນເຄື່ອງນຸ່ງງານປະ ຈໍາ ວັນ.

ສິດທິບັດ # 139,121: ວິທີການ rivet ທອງແດງປ່ຽນ denim ຈາກຜ້າເປັນເຄື່ອງມືການເຮັດວຽກ

ໃນວັນທີ 20 ພຶດສະພາ ຄ.ສ. 1873, ສະຕຣາອສ໌ ແລະ ເດວິດ ໄດ້ຮັບສິດທິບັດຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ ເລກທີ #139,121 ສຳລັບ “ການປັບປຸງການເຊື່ອມເປີດຮູດິນ” – ການຮັບຮອງທາງກົດໝາຍຄັ້ງທຳອິດຕໍ່ການຜະລິດເດີນິມທີ່ໃຊ້ແຜ່ນເຫຼັກເຊື່ອມ. ສິດທິບັດນີ້ປ້ອງກັນການນຳໃຊ້ແຜ່ນເຫຼັກເຊື່ອມທີ່ຈຸດທີ່ເກີດຄວາມເຄັ່ງຕຶງຫຼາຍທີ່ສຸດ, ເຮັດໃຫ້ເດີນິມປ່ຽນຈາກເນື້ອເຟົ້າທົ່ວໄປເປັນເຄື່ອງນຸ່ງທີ່ຖືກອອກແບບມາເພື່ອຈຸດປະສົງເປັນພິເສດ. ການປັບປຸງນີ້ເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຢ່າງເປັນທາງການຂອງເດີນິມຈາກເນື້ອເຟົ້າທີ່ເປັນສິນຄ້າທົ່ວໄປ ເປັນເຄື່ອງນຸ່ງເຮັດວຽກທີ່ມີຄວາມແໜ້ນໜາ ແລະ ມີຄວາມເຂັ້ມແຂງດ້ານເຕັກນິກ, ໂດຍການຈັດຕັ້ງຄວາມແໜ້ນໜາເປັນສ່ວນສຳຄັນທີ່ສຸດຂອງປັດຕິຍານການອອກແບບຂອງມັນ ກ່ອນທີ່ມັນຈະເຂົ້າສູ່ວັດທະນະທຳທົ່ວໄປ.

ການປ່ຽນແປງທາງວັດທະນະທຳ: ປະຫວັດສາດຂອງເດີນິມເປັນສາກົນທີ່ສະທ້ອນເຖິງການປ່ຽນແປງທາງສັງຄົມ

ການຕໍ່ຕ້ານໃນທົດສະວັດ 1950: ມາໂລນ ບຣັນໂດ ແລະ ຈາມີས ດີນ ທີ່ເຮັດໃຫ້ເດີນິມເປັນສັນຍາລັກຂອງການຕໍ່ຕ້ານລະບອບ

ການປ່ຽນແປງທາງວັດທະນະທຳຂອງເດີນິມເລີ່ມຕົ້ນຢ່າງເປັນທາງການໃນທົດສະວັດ 1950 ເມື່ອອຸດສາຫະກຳຮູບເງົາຂອງໂຮລີວູດໄດ້ປ່ຽນກາງເກງທີ່ໃຊ້ເຮັດວຽກໃຫ້ເປັນສັນຍາລັກຂອງການຕໍ່ຕ້ານ. ກາງເກງເດີນິມແລະໜັງຂອງມາໂລນ ບຣັນໂດໃນ The Wild One (1953) ແລະ ກາງເກງເດີນິມຂອງຈາມີສ ດີນ ທີ່ສະແດງເຖິງເດັກຫຼານທີ່ມີອາລົມເຄັ່ງເຄີຍໃນ Rebel Without a Cause (1955) ສະແດງຄວາມຕໍ່ຕ້ານຢ່າງເປີດເຜີຍ ແລະ ບໍ່ຖືກກັ້ນຂອງສັງຄົມຫຼັງສົງຄາມ ທີ່ເປີດເຜີຍຄວາມເປັນຕົວຂອງຕົນ. ລັກສະນະທີ່ເຫັນໄດ້ໃນຈໍສະແດງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຜູ້ຊົມວັຽນຮູ້ສຶກເຂົ້າໃຈຢ່າງເລິກເຊິ່ງ—ແລະ ຍັງເຮັດໃຫ້ບັນດາສະຖາບັນຕ່າງໆຕອບສະຫນອງຢ່າງໄວວ່າ. ໂຮງຮຽນ ແລະ ກຸ່ມສັງຄົມຕ່າງໆໄດ້ຫ້າມການໃຊ້ກາງເກງເດີນ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ຄວາມໝາຍສຳລັບການຕໍ່ຕ້ານນີ້ເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນໂດຍບັງເອີນ. ດັ່ງນັ້ນ, ກາງເກງເດີນຈຶ່ງພັດທະນາຈາກເຄື່ອງນຸ່ງທີ່ໃຊ້ໃນການເຮັດວຽກ ໃຫ້ເປັນ “ເຄື່ອງປ້ອງກັນທາງອິດທິພົນ”: ຄຳຖະແຫຼງທີ່ເງີບໆ ແຕ່ຊັດເຈນຂອງຄວາມບໍ່ຢູ່ໃນກົດເກນ.

ຈາກເຄື່ອງນຸ່ງຂອງວັດທະນະທຳທີ່ຕໍ່ຕ້ານ ໄປເປັນເຄື່ອງນຸ່ງທີ່ນິຍົມທົ່ວໂລກ (ທົ່ວປີ 1960–1990)

ໃນທົດສະວັດທີ່ 1960, ເດີນິມ (denim) ໄດ້ກາຍເປັນເຄື່ອງແຕ່ງກາຍທາງການທີ່ບໍ່ເປັນທາງການຂອງການປະທ້ວງ ແລະ ການສະແດງອອກຕົວເອງ—ຈາກກາງເທິງແບບຮູບເປີດຂອງຄົນຮັກສັນຕິ (hippie flares) ແລະ ສະຕິກເຄີ (patches) ທີ່ຖືກປັກແຕ່ມ ໄປຈົນເຖິງເຄື່ອງແຕ່ງກາຍຂອງພັກແບລັກ ປານເທີ (Black Panther Party). ນັກອອກແບບເຊັ່ນ: ຄາລະວິນ ໄຄລ໌ເນີ (Calvin Klein) ແລະ ໂກເລຍ ວັນເດີບີൾ (Gloria Vanderbilt) ໄດ້ຍົກເດີນິມຂຶ້ນເປັນເຄື່ອງແຕ່ງກາຍທີ່ມີຄຸນຄ່າສູງໃນທົດສະວັດທີ່ 1970, ໂດຍພິສູດວ່າເດີນິມສາມາດສື່ສານທັງນ້ຳໜັກທາງການເມືອງ ແລະ ຄຸນຄ່າດ້ານຄວາມງາມໄດ້ພ້ອມກັນ. ໃນປີ 1981, ມີເດັກຫຼານ-ເດັກສາວອາຍຸ 13-19 ປີໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ 96% ມີກາງເທິງເດີນິມຢ່າງໜ້ອຍໜຶ່ງຄູ່ (ຕາມຂໍ້ມູນຈາກ Cotton Incorporated), ເຊິ່ງເປັນສັນຍານວ່າເດີນິມໄດ້ຖືກດຶງເຂົ້າໄປໃນວັດທະນະທຳຂອງເດັກຫຼານຢ່າງເຕັມທີ່. ໃນທົດສະວັດທີ່ 1990, ຊ່ວງເວລານີ້ໄດ້ຂະຫຍາຍຄວາມຫຼາກຫຼາຍຂອງເດີນິມອອກໄປອີກ: ຮູບຮ່າງທີ່ຖືກທຳລາຍແລະປັບປຸງໃໝ່ຂອງສາຍການ grunge ໄດ້ຢູ່ຮ່ວມກັນໄດ້ດີກັບການປັບສີ ແລະ ຮູບຮ່າງທີ່ມີຄຸນນະພາບສູງຂອງຍີ່ຫໍ້ເຄື່ອງແຕ່ງກາຍທີ່ມີຊື່ສຽງ. ຜ່ານມາຫຼາຍທົດສະວັດທີ່ຄຸນຄ່າ ແລະ ລັກສະນະດ້ານຄວາມງາມປ່ຽນແປງໄປ, ເດີນິມຍັງຄົງຮັກສາຄວາມດຶງດູດທີ່ເປັນປະຊາທິປະໄຕໄວ້—ເຊິ່ງເໝາະສົມເທົ່າກັນທັງໃນໂຮງງານ ແລະ ຕາມລານເຄື່ອງແຕ່ງກາຍທີ່ມີຊື່ສຽງ.